An'lar ve Yarın, Büyük Gün (4)

13.Günden merhaba. Neredeyse 2 hafta oldu ve artık nikotin sakızı ihtiyacım olmuyor. Aklıma da gelmiyor aslında. Sanıyorum 3 4 gün önce zaten onu da kesmişim. Bugün evde onu koyduğum yeri görünce aklıma geldi yazmak.

Ve an'lardan bahsetmek istiyorum. Çoğumuzun hayatına öylesine işlemiş ve öylesine izin vermişiz ki, beynimiz işte o anlarda tetikleyiveriyor. Hey! diyor, daha önce yaşadığın o an geldi, o daha önceki anda şunları bunları yapmıştın, gene yap, hadi ama yapsana deyiverdi. Hangi andı o, anlatayım.

Bazen bir işinizin ortasında ya da başında sizi dürtüp duran o DELİ, işte daha önce defalarcasını istemsizce ve otomatik olarak tekrarladığım o anda yakaladı beni. "Daha önce araba yıkarken hep karşısına geçer bir sigara yakardın, hadi yak bi tane bişe olmaaaz" diyen DELİ yakaladı. Bazen kendimi Dövüş Klübü'ndeki Tyler Durden gibi hissediyorum. Neyse devam edeyim.

Yaklaşık 2 haftadır uyuşturcu almadığım için artık temizdim :) Böyle yazınca ne kadar garip geliyor değil mi? Sigara evet, nedir? Bir uyşturucu, değil mi?

2 haftadır bu laneti kullanmadığım için oldukça azalmıştı tetikleyici anlar, ama başlarken de biliyordum. Daha niceleri gelecek, tekrarlanacak. Bu yüzden başlangıç motivasyonu ve karar verme süreci oldukça önemli. Savaşa hazırlanmalı insan, bazen hazırlanamazsın da doğru, zaman yoktur, şartlar yoktur doğru, olabilir. Ama hazırlanmak daha iyidir demek istiyorum sadece. Veya bu hazırlığı sizin yerinize yapan metodlar var. İşte başlıkta belirttiğim Büyük Gün, yani yarın bu yöntemlerden birine katılacağım. Fırsat bulursam detaylı da yazarım yarından sonra.

Daha önce bahsettiğim gibi ben 3 yıl kadar önce Allen Carr yöntemi ile sigaradan kurtulmuş ama 2 yıl sonrasında tekrar başlamıştım. O harika 2 yılı geri almak için de son 1 yıldır defalarca kendim denedim. 3 günler 1 haftalar 1 aylar derken nihai devamlılığı sağlayamadım. Ta ki seminer merkezinden beni arayana kadar buna inancım oldukça azalmıştı. İşte yarın, seminere katılacağım. Sabah 10 da başlayıp 6 ders/saat şeklinde sürecek bir uygulama.

Benim bırakma yolculuğumda bütün bu bırakmalar, geri başlamalar, günlük haftalık başarısızlıklar mutlak bırakmanın bir parçası olarak görünüyor. Umarım yarın bu 2 haftalık sürecimin devamlılığı katmerlenerek gelir.

Bu 2 yıl neler mi yapmıştım? Neler mi olmuştu?

Önce bırakıp bırakmadığımı anlamak için birkaç hafta geçmesi gerekmişti diye hatırlıyorum. Her gün yürüyüş yapmıştım. Yalnız ya da eşimle, her an dışarı çıkıp yürüyorduk. İşyerinde öğlenleri sürekli yürüyüş yapar olmuştum. Hatta bir akıllı saatim vardı ve onu kullanmaya başlayınca o da sizi motive ediyor, adım sayıyor, tansiyon falan ölçüyordu. Bildirimler göndererek sizi farkında tutuyordu adeta. Aralık ayı idi o zamanki seminer ve kış boyu, hava elverdiği sürece yürüyüşlere devam etmiştim.

Ve yine bu süre boyunca hem yürüyüşten hem de artık kendine bakan insana dönüştüğüm için yeme içmeyi de düzenlemiştim. Çok ciddi kilo vermiştim. 4-5 ay sonra hem kilo vermiş olmak hem rahat nefes alıyor olmak muazzamdı.

Yürüyüş işini öyle abarttım ki Ankara'da trekking gruplarına katılıp hafta sonları doğa içinde 15-20 km parkurları yürümeye başlamıştım. Öyle zinde biri de değildim hani ama hem heves hem de nefesin açılması, hem metabolik düzenin geri gelmeye başlaması muazzam hissettiriyordu. Fırsat bulunca buna dair fotoları da paylaşırım.

Başka ne olmuştu? Özellikle 6 -7 ay içinde düzenli gelişim ve iyileşmede öne çıkan şey, artık beni kimsenin (Hiçbir DELİ'nin) rahatsız etmiyor oluşu idi. Hepimizin stresli işleri vardır eminim, ne olduğundan bağımsız olarak söylüyorum ki sakin karar verme, net düşünebilme veya acelecilikten uzak bir zihne sahip olduğunuzu görüyordunuz. Bu, uzun bırakma sürecinde en net farkedilen şeydi; inanın. Sizi bir dürtmüyor, hadi kalk, şu an yaptığın şeyi bırak diyen biri yoktu artık. Neyse çok uzatmayayım.

Yarına dair yine heyecanlıyım.

Sigara veya bir tür uyuşturcu bağımlılığı olan bu illetten tüm insanlığın kurtulması dileğiyle!